نیاز به گربه

آیا واقعا به گربه ها نیاز داریم ؟

سلام جیگر ! من آقای کلوچه هستم. گربه ی نارنجی تپلی که قراره تو رو راهنمایی کنه. حالا تو اومدی تا بدونی واقعا به گربه نیاز داری یا نه. بذار از همین اول خیالت رو راحت کنم؛ نه.

برای زنده موندن به من احتیاج نداری. همان طور که برای ادامه زندگی به یک پیاده روی عصرونه، یک فنجان چای، موسیقی موردعلاقه ات یا تماشای غروب آفتاب هم احتیاج نداری. اما صبر کن. چون یک تفاوت ظریف این وسط وجود داره. همه ی چیزهایی که زندگی رو بهتر می کنند، ضروری نیستند.

وقتی زندگی فقط ” زنده ماندن ” نیست!

تو می تونی تمام روز در خانه بمانی و بیرون نری. هیچ اتفاقی نمی افته. اما احتمالا متوجه شدی که قدم زدن در هوای خوب، حالت رو بهتر می کنه. یک عمر بدون یک موسیقی خاص هم می تونی زندگی کنی. اما بعضی آهنگ ها را که می شنوی، یکباره حال و هوایت عوض میشه. گفت و گو و نوشیدن چای با کسی که دوستش داری هم ضرورتی نداره. ولی احتمالاً قبول داری که نبودن چنین لحظه هایی، چیزی از کیفیت زندگی کم می کنه.

هر چیزی که برایش دلتنگ می شی، لزوماً چیزی نیست که بدون آن نتونی زندگی کنی. من هم دقیقاً از همین دسته ام.

گربه چطور زندگی روزمره را تغییر می دهد؟

یک گربه می تونه چیزهای کوچکی وارد زندگی ات کنه که در ظاهر مهم نیستند، اما وقتی کنار هم قرار می گیرند، تجربه ات از زندگی را تغییر می دهند.

وقتی از یک روز شلوغ به خانه برمی گردی، ممکنه من همان گوشه ی مبل خوابیده باشم. قرار نیست برایت سخنرانی کنم. نمی پرسم چرا دیر کردی. نمی خوام درمورد اتفاقات امروز توضیح بدی. شاید فقط سرم را بلند کنم، نگاهت کنم و دوباره بخوابم. گاهی همین حضور ساده ارزش دارد؛ اینکه در خانه موجود دیگری هم زندگی می کند. موجودی که کم کم بخشی از روزهای تو می شود. گاهی لازم نیست کسی کاری برایت انجام دهد. فقط بودنش کافی است. مگه نه جیگر؟

خانه می تونه کاملاً مرتب، زیبا و کامل باشه و باز هم حس کنی چیزی کمه. چون خانه فقط وسایل نیست. وقتی گربه ای در خانه زندگی می کنه، اتفاق های کوچک بیشتری در روزت شکل می گیره: غذایش را می دی، ظرف آبش را بررسی می کنی، با او بازی می کنی، خاکش را تمیز می کنی و احتمالاً چند بار هم پیدایش می کنی که در عجیب ترین جای ممکن خوابیده و با آرامش کامل به تو نگاه می کند. زندگی بیشتر از همین اتفاق های کوچک ساخته شده.

همراهی، بدون نیاز به حرف زدن

این یکی از ویژگی های مورد علاقه من است. رابطه های انسانی زیبا هستند؛ اما پیچیدگی های خودشان را دارن. باید حرف بزنی، توضیح بدی، گوش بدی و واکنش نشان بدی.

اما یک گربه می تواند ساعت ها کنارت باشد، بدون اینکه مجبور باشی چیزی را توضیح بدهی. تصور کن شب خسته ای و روی مبل نشسته ای. من میام کنار تو دراز می کشم. همین ! نه لازمه صحبت کنیم، نه کاری انجام دهیم. شاید دستت را روی سرم بکشی و من هم با رضایت چشم هایم را ببندم. این لحظه قرار نیست زندگی ات را متحول کند. اما شاید همان چند دقیقه ی آرام، چیزی باشد که آن شب لازم داری.

آیا گربه می تواند تنهایی را کمتر کند ؟

برای بعضی آدم ها، بله.

نه به این معنی که گربه جای دوست، خانواده یا رابطه ی انسانی را بگیره. چنین انتظاری منصفانه نیست. اما یک گربه می تونه حس همراهی ایجاد کنه. وقتی به خانه برمی گردی، خانه کاملاً خالی نیست. شاید منتظرت باشه. شاید هم اصلاً منتظرت نباشه و خواب باشه. من ترجیح می دهم روی گزینه ی اول حساب کنیم.

تو کم کم شخصیتش را می شناسی. می فهمی چه زمانی بازی می خواد، چه زمانی دوست داره تنها باشه و کدام نوع نوازش را دوست داره. و بعد اتفاق جالبی می افته : متوجه میشی دیگر فقط از یک حیوان مراقبت نمی کنی. داری یک رابطه می سازی.

رابطه ای که گربه به انتخاب خودش می سازد

البته من همیشه هم مطابق میل تو رفتار نمی کنم. ممکنه صدام کنی و نیام. ممکنه بخوای بغلم کنی و علاقه ای نداشته باشم. ممکنه درست وقتی می خواهی عکس فوق العاده ای از من بگیری، پشت به دوربین بنشینم. من شخصیت دارم. و شاید همین باعث میشه وقتی خودم انتخاب می کنم کنارت بشینم، آن لحظه ارزش دیگری داشته باشد. چون مجبورم نکردی. اعتمادم را بدست آوردی.

گربه فقط بامزه نیست

قبل از اینکه زیادی تحت تأثیر من قرار بگیری، باید درباره ی قسمت های کمتر جذاب هم صحبت کنیم.

من زیبا هستم، آرام هستم و شخصیت بسیار قابل توجهی دارم. اما هنوزم یاد نگرفتم خاکم را خودم تمیز کنم. غذا هم خودکار داخل ظرف غذام ظاهر نمیشه. اگر به فکر نگهداری از گربه هستی، باید این واقعیت را بپذیری که زندگی با یک حیوان خانگی فقط عکس های بامزه و نوازش کردن نیست.

مسئولیت های زندگی با یک گربه

اگر از همین حالا می دونی که هیچ کدام از این مسئولیت ها را نمی خوای، شاید هنوز زمان مناسبی برای گربه داری نباشه. من ناراحت نمیشم. حداقل خیلی نشان نمی دهم.

آیا هرکسی باید گربه داشته باشد ؟

البته که نه.

بعضی آدم ها بیشتر وقتشان بیرون از خانه می گذرونند. بعضی ها وقت یا شرایط لازم را ندارن. بعضی ها با مو، خاک یا مسئولیت حیوان خانگی کنار نمی آیند. بعضی ها هم اصلاٌ دلشان نمی خواد حیوان خانگی در خانه داشته باشند. همه ی اینها قابل قبول است.

اما اگر از یک همراه آرام و نسبتاً مستقل خوشت میاد؛ می تونی مسئولیت یک موجود زنده را بپذیری و از لحظه های ساده ی زندگیالت ببری. شاید گربه برایت همراه مناسبی باشه. لازم نیست از امروز خودت را ” آدم گربه ها ” بدونی.

شاید سوال درست این نباشد

فقط سوال را کمی عوض کن. به جای اینکه بپرسی: ” آیا من به گربه نیاز دارم ؟ “ از خودت بپرس: ” آیا دوست دارم بخشی از زندگی ام را با یک گربه شریک شوم ؟ “ . این سوال صادقانه تر است.

ممکنه به پیاده روی نیاز نداشته باشی؛ اما قدم زدن در یک عصر خنک حالت را بهتر کنه. ممکنه به موسیقی نیاز نداشته باشی؛ اما یک آهنگ خوب روزت را عوض کنه. ممکنه به گل روی میزت نیاز نداشته باشی؛ اما وقتی شکوفه میده ناخودآگاه لبخند میزنی.

و ممکن است به گربه هم نیازی نداشتی باشی؛ اما شاید یک روز، وقتی خسته از بیرون برگشتی و من رو دیدی که روی مبل لم دادم، چند ثانیه بیشتر از معمول نگاهم کنی. من چیزی نمی گوییم. لازم هم نیست. بعضی چیزها اگر خودشان را توضیح بدهند، جذابیتشان را از دست می دهند.

سوال هایی که احتمالاً هنوز در ذهنت مانده

آیا داشتن گربه برای آدم های تنها مفید است ؟

برای بعضی افراد، حضور گربه می تونه حس همراهی ایجاد کنه. اما گربه جای روابط انسانی یا کمک تخصصی را نمی گیره.

آیا نگهداری از گربه سخت است ؟

پیچیده نیست؛ اما مسئولیت دارد: غذا، آب، خاک، نظافت، بازی و مراقبت های بهداشتی.

آیا همه ی گربه ها مهربان و بغلی هستند ؟

نه. شخصیت گربه ها با هم فرق دارند. بعضی اجتماعی ترند و بعضی فاصله ی بیشتری می خواهند.

آیا گربه می تواند به آرامش انسان کمک کند ؟

برای بعضی افراد، حضور و تعامل با حیوان خانگی می تونه آرامش بخش باشه؛ اما نباید گربه رو جایگزین درمان مشکلات جدی روانی کرد.

اگر قبلاً گربه نداشته باشم، می توانم از پس نگهداری اش بربیایم ؟

بله، اگر نیازهای اصلی گربه رو یاد بگیری و برای هزینه، مراقبت و تعهد بلند مدت آماده باشی. لازم نیست از روز اول متخصص باشی.

از کجا بفهمم الان زمان مناسبی برای داشتن گربه است ؟

فقط نبین که گربه دوست داری یا نه. ببین آیا می تونی یک موجود زنده را در سال های آینده هم بپذیری یا نه.

و اگر هنوز مطمئن نیستی، اشکالی ندارد. من که عجله ندارم.

بالاخره ممکنه یک روز خودت متوجه شوی که یک گوشه از زندگی ات، درست مثل گوشه ی آن مبل، برای یک موجود دوست داشتنی پشمالو جای خالی داری.

ممنون که تا آخر همراهم بودی جیگر. حالا اگر اجازه بدی، من می خوام به مهمترین بخش زندگی ام برسم: همینجا لم بدم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *